Choroba niebieskiego języka - ważne informacje dla hodowców. Apel o czujność i profilaktykę
Choroba niebieskiego języka (Bluetongue - BT) ponownie staje się tematem zainteresowania służb weterynaryjnych oraz hodowców. W ostatnim czasie Inspekcja Weterynaryjna przypomina o konieczności zachowania szczególnej ostrożności, ponieważ wirus, choć groźny dla przeżuwaczy, może rozprzestrzeniać się szybko na duże odległości za pośrednictwem owadów kłująco-ssących.
Bluetongue to choroba wirusowa występująca u szerokiej grupy przeżuwaczy - zarówno udomowionych, takich jak bydło, owce i kozy, jak również u dzikich: jeleni, saren, antylop, a także u wielbłądowatych, w tym lam i alpak. Co istotne, choroba nie przenosi się między zwierzętami bezpośrednio. Do zakażenia dochodzi wyłącznie poprzez owady z rodzaju Culicoides (kuczmany), a także przez kontakt z krwią lub nasieniem zakażonych osobników.
Objawy i przebieg choroby
Wiele zwierząt może przechodzić chorobę bezobjawowo, co dodatkowo utrudnia jej szybkie wykrycie. W przypadkach klinicznych najczęściej obserwuje się:
nadżerki i owrzodzenia w jamie ustnej,
zaczerwienienie i obrzęk błony śluzowej, czasem zasinienie języka,
ślinotok, brak pobierania wody i paszy,
wysoką gorączkę i osowiałość,
duszność,
kulawizny wynikające ze stanów zapalnych w obrębie racic,
łuszczenie się naskórka strzyków i powstawanie strupów,
ryzyko długoterminowych strat produkcyjnych, takich jak spadek mleczności, zaburzenia płodności czy poronienia.
Eksperci podkreślają: zarażonych zwierząt nie uśmierca się – przypadki kliniczne wymagają leczenia i opieki weterynaryjnej.
Bezpieczeństwo żywności
Jedną z najważniejszych informacji dla konsumentów jest fakt, że choroba nie stanowi żadnego zagrożenia dla ludzi. Mięso, mleko, skóry, wełna i inne produkty od przeżuwaczy są w pełni bezpieczne i mogą być bez obaw wykorzystywane oraz wprowadzane do obrotu.
Profilaktyka - wspólna odpowiedzialność
Inspekcja Weterynaryjna apeluje do hodowców o zwiększenie nadzoru nad stadem oraz stosowanie praktycznych zasad ochrony:
unikanie zakupu zwierząt z niepewnych źródeł,
regularne kontrole weterynaryjne,
stosowanie preparatów przeciw owadom i zwalczanie ich w miejscach przebywania zwierząt,
niezwłoczne zgłaszanie wszelkich podejrzanych objawów lekarzowi weterynarii lub Inspekcji Weterynaryjnej.
W obliczu zmian klimatycznych sprzyjających rozprzestrzenianiu się owadów przenoszących wirusa, rola profilaktyki i wczesnej reakcji staje się kluczowa. Wspólne działanie hodowców i służb weterynaryjnych pozwala minimalizować ryzyko strat ekonomicznych oraz zapewniać zdrowie zwierząt w gospodarstwach na terenie całego kraju.
